ဤေန႕လည္ခင္း၌……
မိုးလင္းကတည္းက မိုးတစ္အုံ႕အံု႕ ျဖစ္ေနတာ..
ေနလည္က်ေတာ့ရြာခ်ပါေလေရာ…
အိပ္ရာထဲေကြးေနရရင္ေတာ့ အျပတ္မိုက္မဲ႕ရာသီဥတုပဲ….
သို႕ေသာ္လည္းေပါ့ေလ…လစာလာယူလို႕ရပါျပီဆိုတဲ့…
ဖုန္းသံေလးမျမည္မခ်င္း…စိတ္ကဟိုပ်ံ႕ဒီပ်ံ႕….
တိုင္လို႕မရ ထလို႕မရနဲ႕ တၾကြၾကြျဖစ္ေနပါရာလား…
အျပင္သြားျပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထြက္တိုင္ေနရင္ေကာင္းမလား…
ဒါလည္းမျဖစ္ျပန္ဘူး…ဒီမိုးကပိုသည္းလာရင္ခက္သား…
ထီကလည္းမရွိေလေတာ့…လဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္မယ့္အေတြးဖ်က္လိုက္တယ္…
ဖုန္းကထေအာ္လာေတာ့ ၀မ္းသာအားရကိုင္လိုက္တယ္…
(……လား.?
…ဟုတ္ကဲ႕ဗ်…
ေျပာစရာေလးရွိလို႕….ညေနလာႏိုင္မလား…
ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ လာခဲ့ပါမယ္…)
ေစာင့္္တဲ့ဖုန္းကတစ္ခု လာတာကတစ္ခု..
၀ရမ္တာမွာ ထြက္ေငးေနတဲ့ လူေတြကိုလွမ္းၾကည့္ေနမိတယ္..
သူတို႕လည္းေစာင့္ေနၾကတာကိုး…
လြမ္းေနတဲ့လူေတြလည္းပါၾကေတာ့မေပါ့..
မိုးရြာရင္လြမ္းေနတတ္တာလည္း ေရာဂါတစ္ခုပဲ…
လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ စစ္ေၾကျငာမဲ့အၾကည့္ေတြ..၀ဲလာတယ္..
ဒီၾကားထဲ…စကားေလးလာေျပာေပးပါဦး..
စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္ေနလို႕ဆိုတဲ့သူကရွိေသး…
ကယ္တင္ရွင္ၾကီးမ်ားထင္ေနလားမသိ..
ေအာ္ ဟူတ္ကဲ့ လာခဲ့ပါျပီ…ေျပာပါဦးဘာျဖစ္လို႕လဲ….
(……………………)
ေအာ္ …ဒါလား…..ခံစားစရာမွမဟုတ္တဲ့ဟာ..
ခံစားမေနနဲ႕ေလ…ပင္ပန္းတာေပါ့…
အင္း..အင္း…
၀ရမ္တာမွာ ဆက္ရပ္ေနလိုက္မိတယ္…
လြမ္းလိုက္တာေနာ္….
ဘာလြမ္းေနလို႕ လြမ္းေနမွန္းမသိ…
ဒိေန႕ သူေမြးေန႕ပဲေလ….
ပို႕လိုက္တဲ့ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္က ေရာက္မွေရာက္ပါမလား….
ေခ်ာပိုတဲ့ဆီကေတာ့ ဒီေန႕ေရာက္မွာပါ စိတ္ခ်လို႕ေျပာတာပဲ…
တစ္ခုခုေတာ့လုပ္ဦးမွ….
ခ်ယ္ရီမဖတ္ရေသးဘူးပဲ..
စားပြဲမွာျပန္ထိုင္….
ဒိေန႕မွ အျပင္မွာလည္းျငိမ္သက္ေနလိုက္တာ…
စာအုပ္ထဲအာရံုျပန္သြင္း…
စာမ်က္ႏွာေတြ ေလွ်ာက္လွန္ေနလိုက္တာ…
မင္းခိုက္စိုးစန္ဆိုပါလား….
ဒိလူလည္းေပ်ာက္ေနလိုက္တာ..
စာအုပ္ထဲလည္း ခ်ဴသံပါေအာင္ၿငီးျပေနေသတယ္း…
ဒီႏွစ္ထဲေတာ့ မင္းခိုက္စိုးစန္နာမည္နဲ႕….
စာအုပ္ေတြ ဆက္တိုက္ထြက္ႏိုင္ေအာင္လုပ္မယ္တဲ့….
အေျပာအဆိုေတြက ေကာင္းတုန္းတုန္းပဲဟ..
လူဆိုတာကိုယ္ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဆိုတာရယ္…
ကိုယ္ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲဆိုတာရယ္ကို….
အျမင္ရွင္းရွင္္းသိထားမွ ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုပဲ…
ပတိ၀န္းက်င္ကိုလည္း ဒုကၡေပးသလိုမလုပ္မိေတာ့ဘူးတဲ့…
ဆကိျပီးေတာ့လည္း ေျပာေသးသဗ်…
လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာအေျခခံအက်ဆံုးယူနစ္က…
လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီဟာ(အနည္းဆံုးေတာ့…
စား၊ ၀တ္၊ ေန ေရးမွာေပါ့) ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏိုင္ေရးပဲတဲ့။
တယ္ဟုတ္တဲ့လူပါလား…..
လူအဖြဲကအစည္းတည္ျငိမ္ဖို႕လည္း ….
အေရးၾကီးေသးတယ္ဆိုပဲ….
လူတစ္ဦးခ်င္းစီဟာ မိမိယံုၾကည္ရာကို…
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယိခြင့္ရွိရမတဲ့…။
Osho ရဲ႕ Love, freedom, alonenessဆိုတဲ့စာအုပ္ကိုလည္း
ၾကီုက္လြန္းလို႕ ညြန္းလိုက္ပါေသးသဗ်…
ဘာတဲ့….စာအုပ္ထဲမွာပါတယ္တဲ့…
သင္ဟာ ဆင္းရဲေနခ်ိန္မွာ ခ်မ္းသာျခင္းကို ေတာင့္တေနလိမ့္မယ္…
ဘာေၾကာင့္လဲ…သင့္မွာခ်မ္းသာျခင္းမွ မရွိပဲကိုး…
သင္ဟာ တစ္ကယ္ခ်မ္းသာၾကည့္ပါလား…
ဒိအေၾကာင္းကိုစကားထဲေတာင္ ထည့္ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။
အစားအေသာက္စားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း…
ေျပာေနရတာဟာလည္း…
ငတ္မြတ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္တယ္….
ဗိုက္၀ျပည့္အင့္ေနခ်ိန္မွာ အစားအေသာက္အေၾကာင္..
ဘယ္သူမွ မေျပာပါဘူး။
အဲလိုပဲေပါ့။ ဒီေန႕ကမာၻေပၚမွာ လူတိုင္းနီးနီးဟာ..
အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာေနၾကတယ္…
ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကမာၻမွာ အခ်စ္စစ္စစ္မရွိေသးလိုပဲတဲ့။
Truth and seeker cannot exit together.
You and love cannot exit together.
အမွန္တရားနဲ႕ အမွန္တရားကိုရွာေဖြသူဟာ..
တစ္ျပိဳင္နက္တည္းမွာ..အတူယွဥ္တြဲျပီး…
မရရွိႏိုင္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး….
သင္နဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားဟာလည္း…
တျပိဳင္နက္ထဲမွာ…
အတူယွဥ္တြဲျပီးရွိမေနႏိုင္ဘူး……
မလွဘူးလားတဲ့…
္ျပန္ေတာင္ေမးလိုက္ေသးရဲ႕
Osho ကိုသိတဲ့လူေတြရွိမွာပါ….
အေတာ္ကၾကီးကေၾကာင္ႏိုင္တဲ့လူၾကီး..
သူဟာနဲ႕သူေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ..
ဆရာပါရဂူဆိုလည္း. Osho ဆို အရူးအမူးပဲ…
စာစဖတ္တုန္းကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြသိပ္ၾကိဳက္ေပါ့…
ခုခ်ိန္ေတာ့လည္း သိပ္ျပီးေတာ့ ဟပ္ဟပ္ပက္ပက္မရွိပါဘူး..
မင္းခိုက္စီုးစန္ကပါ ၾကီဳက္တယ္ဆိုတာ့…အင္း..
ဖုန္းက ထျမည္လာျပန္တယ္…
လာစာလာယူလို႕ရပါျပီတဲ့..
သာယာလိုက္တဲ့အသံေလး….
ခ်မ္းသားျခင္းဆိုတာ ဒါပဲေနမွာ…
လစာထုတ္တဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့….
ကိုယ့္ထက္ဦးတဲ့လူေတြက ေရွ႕မွာ ျပံဳးျဖီးျဖီးေတြနဲ႕…
အေပၚထပ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့…
မိုးက တဖြဲဖြဲရြာေနတုန္းပဲ…
၀ရမ္တာမွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္မွ ရပ္မေနေတာ့ပါဘူး…။
အဟဲ.. စံုပလံုကိုစိေနတာပဲ..
လစာေမွ်ာ္တာခ်င္းေတာ့တူတယ္